Malus Sieversii 4

Jabłonie tak jak każde drzewa należy odpowiednio przygotować do posadzenia ich w nowym miejscu. Należy pamiętać o tym, że drzewo składa się z dwóch podstawowych części (nadziemna i podziemna). Zniszczenie, choćby fragmentaryczne jednej z nich powoduje zaburzenia w funkcjonowaniu drugiej.
Pień stanowi główną oś drzewa, na której osadzone są wszystkie jego organy nadziemne. Jego rola to utrzymanie drzewa w pozycji zbliżonej do pionowej i przewodzenie: w górę – wody z solami mineralnymi, w dół – substancji odżywczych powstałych w liściach, wszystkim pozostałym częściom drzewa.
System korzeniowy drzewa zbudowany jest z korzeni centralnych i obwodowych. Te pierwsze są zdrewniałe i pełnią funkcję mechaniczną, polegającą na umocowaniu i stabilizacji drzewa w podłożu. Drzewo wytwarza wiele mniejszych, elastycznych korzeni rosnących pionowo lub ukośnie, które dodatkowo wzmacniają stabilność. To właśnie w strefie tych korzeni znajdują się korzenie włośnikowe, odpowiedzialne za pobieranie substancji odżywczych z podłoża. Dlatego też bardzo ważne jest jak posadzimy drzewo by uchronić je w pierwszej fazie wzrostu przed różnymi zagrożeniami oraz zmniejszyć „stres”. Warto mikoryzować korzenie włośnikowe, by powiększyć ich powierzchnie chłonną, co zwiększa pobieranie soli mineralnych oraz wody dzięki symbiozie grzybów oraz rośliny.
Podstawą dobrego sadzenia jest dostosowanie się do miejscowych warunków oraz wymogów sadzonek. Ważne jest rozmieszczenie w przestrzeni, tak aby dorastające drzewa miały wystarczająco dużo miejsca do rozwoju. Pamiętajmy, iż początkowo sadzimy drzewka o średnicy kilkudziesięciu centymetrów, ale po kilkunastu latach ich korony osiągną średnice kilku, kilkunastu metrów. Zalecana odległość między sadzonkami wynosi ok. 10 metrów.
Ważne jest również odpowiednie zabezpieczanie strefy korzeniowej przed przesychaniem w okresach długotrwałej suszy. Jedną z najlepiej sprawdzających się metod jest ściółkowanie. Tak też zabezpieczone młode jabłonie mają największe szanse na przetrwanie w trudnych warunkach przestrzeni miejskich. Pamiętajcie początkujący, miejscy ogrodnicy – zielonym do góry!

Twoim drzewom może pomóc AKTYWATOR BIOLOGICZNY!

Aktywator biologiczny (AB) jest roztworem otrzymywanym w procesie „tlenowej fermentacji” dojrzałego kompostu w roztworze wody i substancji odżywczych. AB zawiera olbrzymie ilości mikroorganizmów glebowych, dzięki czemu możemy zasilać nimi gleby o ubogiej sieci troficznej – takie spotykamy właśnie w miastach. Jest ponadto niezwykłym nawozem organicznym, stymulującym naturalny system immunologiczny roślin.

Aby przygotować AB, należy uzbroić się w aerator. Jest to prosty zbiornik zaopatrzony w system napowietrzania. To właśnie w aeratorze zachodzi proces namnażania tlenowych organizmów glebowych w roztworze wodnym.

Dzięki dobieraniu odpowiedniego kompostu (zdominowanego przez grzyby lub bakterie – taki kompost można zamówić przez internet w postaci np. wermikompostu) oraz dostarczanie różnorodnych substancji odżywczych do roztworu, otrzymujemy wspaniałe narzędzie zarządzania sukcesją mikroorganizmów w glebie. Najważniejsze podczas przygotowania AB jest stosowanie wody pozbawionej chloru. Nie można uwarzyć AB na chlorowanej wodzie, ponieważ zabije ona większość mikroorganizmów kompostowych. Odchlorowanie wody poprzez kilkugodzinne napowietrzanie usunie niebezpieczeństwo zabicia pożądanych mikroorganizmów.

Następnym ważnym składnikiem jest oczywiście dojrzały kompost. Od tego jakiego kompostu użyjemy, zależy ilość i rodzaj mikroorganizmów otrzymanych w roztworze. Kompost dodajemy w ilości 4-5 garści na 10 litrów wody. Dobrym wyborem jest oczywiście wermikompost – kompost wytwarzany przy udziale dżdżownic.

Aby przyspieszyć rozwój mikroorganizmów (głównie bakterii), w czasie warzenia AB do roztworu możemy dodać niewielką ilość cukrów prostych. Dobrym ich źródłem jest melasa, syrop klonowy, syrop trzcinowy, soki owocowe itp. Ten składnik dodajemy w ilości 2 łyżeczek stołowych na 10 l roztworu. Jeżeli zależy nam na zwiększeniu liczebności grzybów, do roztworu dodajemy mączkę z glonów oraz mączkę bazaltową bogatą w fosforany.

Taką mieszankę napowietrzamy przez 24 godziny (jeżeli chcemy więcej bakterii) lub 36 godzin (jeżeli chcemy więcej grzybów). Roztwór przesączamy, aby oddzielić resztki z kompostu i stosujemy bezpośrednio do strefy korzeniowej roślin lub jako oprysk dolistny.

Oprysk dolistny stymuluje wytwarzanie naturalnej osłony woskowej, dzięki czemu liście i całe rośliny stają się bardziej odporne na choroby grzybowe i ataki szkodników.

Fundacja Transformacja